Het is inmiddels twee jaar geleden dat ik voor het eerst naar India was geweest. Een onuitwisbaar diepe indruk heeft dit land op me achtergelaten. Lees en huiver…. Op 9 juli vertrokken we dus met onze groep (het was een groepsreis) vanuit Schiphol naar London, vanwaar we met een tussenstop in Delhi naar Bombay zouden vliegen. De vlucht naar London verliep prima, maar daar bleek dat ons vliegtuig naar India zo'n 4 uur vertraging had, dus we begonnen onze vakantie met ons zo'n 6 uur te vervelen op Heathrow Airport in London. Het maakte allemaal niet uit, want we gingen een geweldige vakantie tegemoet, dus vol goede moed stapten we in het vliegtuig en voor we het wisten waren we in Bombay. Goed gehumeurd stapten we uit en liepen naar de band om onze koffers op te pikken.
We pakten de eerste, de 2e, maar 3e liet nogal op zich wachten. En niet alleen bij ons, maar ook bij de rest van onze groep bleken er enkele koffers te ontbreken. Een beetje minder vrolijk moesten we dus aangifte gaan doen van vermiste koffers (die nog in London bleken te zitten). We zouden ze de volgende dag krijgen. Ok, het was dus al zo'n 24 uur na vertrek vanuit Schiphol en we konden eindelijk het vliegveld verlaten en India binnen stappen.
Buiten aangekomen kregen we te maken met een voor de meesten van ons vreemd fenomeen. Een klein kind (jochie van ongeveer 6) kwam bij ons bedelen om geld. Goedhartig als we waren, gaven we de arme jongen wat te eten en voor we het wisten werden we omsingeld met een stuk 10 kleine kinderen die allemaal wat wilden hebben. Al worstelend zijn we naar de bus gestrompeld en even later waren we dan eindelijk bij ons hotel en kon het ECHT gaan beginnen.
We begonnen dus met een tour door te stad, waarbij we ook wat dingetjes bezocht hebben (vraag me niet wat, ik zie het wel als ik de video bekijk). Wat dus opviel waren de talrijke bungalows aan de kant van de weg. Ieder met eigen, douche, toilet, keuken, zwembad en vuilnisbelt. Voor de deur welteverstaan. Bij wijze van spreke dan, want een deur was niet aanwezig. Optimisten zouden zeggen dat het waarschijnlijk niet nodig is, vanwege een lage criminaliteit, maar ik wil wedden dat als je daar als toerist tussen gaat staan, zelfs je onderbroek binnen 2 seconden gejat is. Bombay is eigenlijk 1 grote sloppenwijk. Ik heb in 1 dag meer armoede gezien dan in de rest van m'n leven bij elkaar. Als je uitstapt stormen de bedelaars op je af. Bijna altijd kleine kinderen of (vooral jonge) moeders met baby’s. En natuurlijk gehandicapte/verminkte mensen. Wat je overal hoort is dus dat deze mensen door vaak meer verdienen dan de gemiddelde handwerker, wat 1500 roepies per maand is. En dat is ongeacht het beroep, want iedereen aan wie ik heb gevraagd wat hij verdient zei rs. 1500...
Bombay is ook een enorm smerige stad. Da's natuurlijk ook niet verwonderlijk met zoveel armoede, maar het komt ook omdat de mensen gewoon te lui zijn om op te ruimen.
Maar goed, na onze leuke city tour gingen we dus maar avondeten nuttigen in het hotel, waar we in totaal anderhalf uur op ons eten hebben moeten wachten, dus toen we eindelijk naar bed gingen was het vrij laat. En dat terwijl we de volgende dag weer vroeg op moesten. Wat we die dag trouwens hebben gedaan is niet zo interessant. Behalve dat we 's avonds naar de film wouden maar geen enkel kaartje konden krijgen, omdat alles al om 12 uur 's middags hartstikke uitverkocht was.
Ok, volgende dag dus naar Delhi. Daar aangekomen bleek het hotel niet gerekend te hebben op ons en wou ons geen plaats geven. Maar gelukkig hadden we zeer capabele tourleider die dit probleem heel slim aanpakte. Hij werd dus zo woest als een stier, begon met de telefoon te smijten en kijk, daar kwamen de sleutels al. Da's dus een trucje die je moet onthouden...
Maar goed, wat we die dag dus gezien hebben, waren een paar mooie tempels, waaronder de zeer rustgevende Lotus tempel, de Red Fort en nog meer van dat soort dingen. Delhi is trouwens een stuk leuker dan Bombay. De mensen werken hier, er zijn dus een stuk minder bedelaars en de straten zijn ook relatief schoon. De mensen lijken ook wat vriendelijker te zijn dan in Bombay. Jammer dus dat we er maar 1 nacht bleven, want de volgende dag vroeg op om ECHT te gaan beginnen met de tour.
Wat was nu het plan. In een zogenaamd luxe touringcar zouden we van Delhi naar Kathmandu, Nepal rijden en weer terug. De afstand Delhi-Kathmandu is hemelsbreed zo'n 800km, dus gelukkig maar dat we een luxe touringcar hadden. Dachten we...
Luxe wil kennelijk nog niet zeggen dat er schokkenbrekers bij zitten. Degenen die achterin zaten hadden nogal een rodeoritje, aangezien de wegen in India niet van al te hoge kwaliteit zijn... Maar ok, iedereen was heel aangekomen in Haridwar, waar we zouden overnachten. We zouden alleen in 3 sterren hotels zitten, was ons beloofd. Kennelijk heeft men in Haridwar kunnen genieten van vallende sterren, want het hotel was nou niet echt geweldig. Maar goed, we namen het voor lief, parkeerden er onze spullen en om 18.00 was het tijd voor Ganga Aartie. Dat wou dus zeggen dat er allemaal lichtjes in de Ganges werd gezet als vorm van verering. Nou allemaal heel mooi natuurlijk 's nachts. Tijdens de gebeurtenis heerste er een rustige sfeer, maar toen het eenmaal was afgelopen barstte de hel los. In de zin dat de kleine kindertjes op ons afstormden schreeuwend om geld. En je kwam maar niet van ze af, hoe je ze ook negeerde of schreeuwde of wat dan ook. Eén jongen vond het zelf nodig om aan m'n been te gaan hangen en eraan te blijven hangen. Gelukkig liep er een politie agent rond die eindelijk z'n kans zag om z'n sadistische neigingen de vrije loop te geven en begon er wild op los te slaan. En ja, toen liet die jongen m'n been wel los ja. Snel gingen we verder de stad in, waar het aantal bedelaars wat minder was. Of ze waren in ieder geval minder opdringerig...
Trouwens, als jullie ooit een naar Haridwar gaar, zorg dan zelf voor eten, want het is bijna onmogelijk om er een goed schoon restaurant te vinden. Na veel zoeken kwamen we bij iets wat wel enigszins op netjes leek, maar echt geweldig was het niet. Nog een wonder dat we er niet ziek van zijn geworden...